مدارحسن

 

دردانه هستی... حسین بن علی(ع)

سلام بر حسین و بر حماسه بزرگ حسین

اللهُمّ وَفّقنا لِما تُحِبّ و تَرضی و لاتَکلنا الی انفُسنا طَرفة عینٍ اَبدا

 

درآمدی بر زیارت عاشورا و عزاداری امام حسین علیه السلام

فرازهایی از سخنرانی استاد امین فتحی(عضو هیات علمی دانشگاه محقق اردبیلی)در شب های دهه اول محرم الحرام در جمع دانشجویان

 

فلسفه ی گریه بر آقا عبدالله الحسین (علیه السلام)

گریه بر حسین (ع) می تواند یک بعد عاطفی و احساسی داشته باشد که به نظر ما، تا ده الی بیست درصد قابل قبول می باشد. یعنی اگر ما می خواهیم بر امام حسین علیه السلام گریه کنیم، این گریه مان باید بیست درصدش از روی احساسات باشد. بهر حال گریه بر حسین علیه السلام یک عمل عبادی است اما هشتاد درصد گریه بر حسین(ع) بایدگریه برآن مصیبت باشد. دقت کنید که منظور ازمصیبت چیست؟

شما اگر زیارت عاشورا را نگاه کنید، می بینید که بیشتر بر محوریت مصیبت حسین علیه السلام تأکید می کند. این مصیبت در واقع مصیبت ظاهری نیست. اگر هم باشد همان ده درصد و نهایت بیست درصد مقصود است. بیشتر، مصیبت معنوی منظور است. یعنی فقدان امامی که منبع معرفت است. امامی که فلسفه قیامش برای احیای دین بوده است. یعنی برای نورانیت جامعه. پس گریه بر حسین علیه السلام باید بخاطر از دست دادن معرفت های بالقوه و بالفعلی باشد که ما از دست داده ایم . چون حسین علیه السلام برای معرفت قیام کرد، پس گریه هم باید برای فقر معرفتی باشد. فقر معرفتی یعنی مهجوریت و دوری از خداوند متعال واین غربتی که مانده ایم، لذا گریه به این فقری است که ما بدان مبتلا شده ایم. چرا اگر امام حسین علیه السلام می بود و تک تک ائمه اگر بودند، از هر یک از آن بزرگواران، نه تنها ما، بلکه کلیه جهانیان می توانستند بهره ببرند و اگر آن ها شهید نمی شدند، کل جامعه بشری می توانستند از این غربت تنهایی که غربت دوری و مهجوری از خداوند متعال است نجات یابند و قطعاً وضیعت جامعه بشری غیر از این می بود. بنابراین بنظر ما جان و عمق مطلب، گریه بر مصیبت بزرگ است و این مصیبت بزرگ، همان از دست دادن حسین علیه السلام بعنوان منبع معرفت است. علاوه بر این گریه بر حسین علیه السلام در واقع همراه و همگام شدن با حسین و خاندان اهل بیت و نزدیکی به آن بزرگوار است.


ادامه مطلب
نوشته شده در ۱۳٩۳/۸/۱٧ساعت ٩:۳٤ ‎ق.ظ توسط منیره بایرامی فرجود نظرات ()


 Design By : Pichak